Radiofoniczne Centrum Nadawcze
w Konstantynowie k. Gąbina

Foto 2.

Foto 3.

Foto 4.

Foto 6

Foto 7

Foto 8

Foto 10

Foto 11

Foto 12

Foto 13.

Foto 1. Maszt - widok od dołu - wewnątrz wagonik windy.
Foto 2 ÷ 8 Archiwalne zdjęcia z montażu masztu.
Foto 9. Izolatory porcelanowe, na których wsparty był cały maszt.
Foto 10. Maszt - widok od dołu. Z lewej strony końcowy element masztu z wiechą przygotowany do wciągnięcia na górę konstrukcji.
Foto 11. Końcowy element masztu w czasie wciągania na górę. Po lewej stronie widać wagonik windy wraz z monterami. Wagonik cały czas porusza się równolegle do wciąganego elementu aby monterzy mogli obserwować czy operacja przebiega prawidłowo.
Foto 12. Brygada montująca maszt, tym razem na dole.
Foto 13. Po prostu maszt

Infrastruktura radiostacji

Foto 15.

Foto 16.

Foto 17.

Foto 19.

Foto 20.

Foto 23.

Foto 24.

Foto 25.

Foto 27.

Foto 28.

Foto 14. Projekt ogólnego założenia Radiostacji Centralnej w Konstantynowie koło Gąbina.
Foto 15. Budynek główny radiostacji - widok od bramy wjazdowej.
Foto 16. Widok terenu radiostacji z masztu radiolinii.
Foto 17. W hali głównej RCN. Stanowisko nadzoru pracy radiostacji.
Foto 18 ÷ 21. We wnętrzu jednego z nadajników o mocy 1000 kW.
Foto 22. Płyty czołowe nadajników.
Foto 23, 24. Przed płytami sterującymi w hali głównej RCN.
Foto 25. Maszt w okresie swej świetności.
Foto 26. Maszt widziany z odległości kilku kilometrów
Foto 27, 28. Powietrznej linia współosiowej, którą przesyłana była energia w. cz. z nadajników do anteny. Długość linii wynosiła około 800 m. W takiej odległości od masztu, ze względów bezpieczeństwa, znajdowały się budynki radiostacji.
Foto 29. Jeszcze jedno zdjęcie masztu.
Foto 30. Ortofotomapa z terenem radiostacji

 
Foto 31.

 
Foto 32.

 
Foto 33.

 
Foto 34.

Foto 31, 32. Maszt w Gąbinie po katastrofie.
Foto 33. Olbrzymi dźwig Mostostalu - firmy wymieniającej odciągi, zmiażdżony przez zawalony maszt.
Foto 34. Maszt w Gąbinie po katastrofie. Na zdjęciu inż. Zygmunt Grzelak, kierownik RCN w Konstantynowie..
Foto 35. Zniszczona w czasie katastrofy trawersa, tj. urządzenie do którego umocowana była jedna z lin za pomocą których przeprowadzano operację wymiany odciągu..

     Kierownik Radiofonicznego Centrum Nadawczego w Konstantynowie, inż. Zygmunt Grzelak, w nocy z 8 na 9 sierpnia 1991 roku zapisał w dzienniku radiostacji:

     "W dniu 8 sierpnia 1991 r. o godzinie 19:10 najcudowniejszy twór polskiej myśli technicznej, wzniesiony rękoma polskich specjalistów, przestał istnieć. Powaliła go głupota ludzka, brak odpowiedzialności i szacunku do rzeczy wielkich, nie tylko wymiarami, brak wyobraźni i przewidywania następstw jakie pociąga za sobą bezmyślność.
     Runął maszt-antena o wysokości 646 metrów, który wrósł w krajobraz tej mazowieckiej ziemi, wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa, jako najwyższa budowla inżynierska świata. Przetrwał 17 lat spełniając swe zadanie dla wszystkich polskich serc w całym kraju i daleko poza jego granicami. Złośliwy dziennikarz napisał: padł rekord Guinessa na ziemię. A ja dodaję, że pomogła mu w tym interwencja ludzi."

Źródła:

Księga Gości

1. R. Kreyser, W, Szolginia: Najwyższy maszt radiowy. W miesięczniku "Mlody Technik" 7/1974
2. W. Szolginia: Cuda inżynierii. Wyd. "Alfa", Warszawa 1987
3. J. Grelowski, K. Przysiecki, W. Niedziałkowski: Maszt - emocje i fakty. TVP 1991
4. J. Grelowski, W. Jastrzębowski: Wokół masztu. TVP 1992.
5. Mieliśmy najwyższy maszt radiowy na świecie. wywiad z W. Kasińskim z okazji 80-lecia Polskiego Radia. W miesięczniku "Świat Radio" 7/2005.

Oprac. Jerzy Jędrzejkiewicz, w sierpniu 2006
jerzyjedrzejkiewicz@wp.pl